Kabanata 36: Merienda sa bagong mundo
Ito ang unang beses na makakapasok si Jiro sa isang hotel.
Pagbukas pa lang ng pinto ng Shangri-La, napahinto siya.
Napatingala.
“Wow… ang taas ng kisame…”
Paikot-ikot ang ulo niya kakatingin sa lobby. Malalaking chandelier. Malalambot na sofa. May mga bulaklak na nakaayos. At kung saan-saan, may mga staff na naka-uniporme, maayos ang tindig, tahimik ang galaw.
Parang ibang bansa.
“Liko tayo sa kaliwa, anak,” sabi ni Claire.
Sumunod si Jiro.
Pagpasok nila sa High Street Cafe, bumungad ang isang maluwag na espasyo. Mataas ang kisame. Maayos ang ilaw. Tahimik ang paligid kahit maraming tao.
Umupo silang lima.
“Insan… iba ’to ah,” bulong ni Jiro.
Ngumiti si Christian.
Lumapit ang staff.
“Good afternoon, ma’am.”
“Pastries at kape lang muna,” sabi ni Claire.
Tumango ang staff.
Saglit, tumayo si Jiro at lumapit sa display ng mga pastry.
Napahinto siya.
“Parang… display lang,” sabi niya.
Maayos ang pagkakaplating. May cake na may fresh berries. May mga pastry na parang hindi dapat galawin.
Kumuha siya ng isang slice.
Bumalik siya sa mesa.
“Tikman mo,” sabi ni Claire.
Kumagat si Jiro.
Napahinto siya.
“Hindi matamis… pero ang sarap…”
Ngumiti si Claire.
Sumunod, dumating ang truffle fries.
Kumuha si Jiro.
“Fries lang ’to… pero iba ang lasa…”
“Truffle oil ’yan,” sabi ni Christian.
“Ah…”
Dumating din ang mainit na tsokolate at kape.
Napatingin si Jiro sa tasa.
“May drawing pa…”
Natawa si Esther.
Habang kumakain, paminsan-minsan ay natatahimik si Jiro.
Cake na hindi matamis… fries na may kakaibang lasa… pati tsokolate, may design…
Ibang mundo talaga…
Hindi nila namalayang tumagal sila.
Hanggang sa tumingin si Claire sa relo niya.
“4:30 na pala.”
Tumayo siya.
“Tara, uwi na tayo.”
Tahimik na tumango si Jiro.
Sabay-sabay silang lumabas ng restaurant.
Habang naglalakad palabas ng hotel, inilabas ni Monching ang cellphone niya at nag-type.
“Juancho, pauwi na kami. Ihanda n’yo na lahat.”
—
Sa mansyon ng mga De Dios sa La Vista.
Nasa gilid ng dining area si Juancho nang mag-vibrate ang cellphone niya.
Binasa niya ang mensahe.
“Pauwi na sila.”
Agad siyang tumayo.
“Bilis! Tapusin na natin ’to,” utos niya sa mga tauhan.
Abala ang mga tao.
May mga naglalatag ng mesa. May nag-aayos ng mga plato. May naglalagay ng pagkain sa mahahabang lamesa.
Nagmadali ang bawat isa.
Lumapit ang isang staff.
“Sir, okay na po halos.”
“Sige, siguraduhin n’yong maayos lahat,” sagot ni Juancho.
Sa gitna ng silid, nakaayos ang hapag.
Maingat ang bawat galaw.
Tahimik na napatingin si Juancho sa kabuuan.
Alam niya.
Pagdating nila, hindi lang simpleng hapunan ang sasalubong kay Jiro.
Isa na namang hakbang sa bagong buhay. /Itutuloy sa susunod na kabanata