Kabanata 31: Presyo ng bagong mundo
Pagpasok nila sa Greenbelt 4, agad nagbago ang galaw ng mundo para kay Jiro.
Mas mabagal.
Mas tahimik.
Mas kontrolado.
Makinis ang sahig.
Malamig ang hangin.
May mga taong maayos ang bihis, hindi nagmamadali, tila alam kung saan pupunta.
Sumunod siya kina Claire papasok sa Dior.
Pagbukas ng pinto—
Parang may ibang himig ang loob.
May amoy ng mamahaling tela.
Malambot ang ilaw.
Maayos ang pagitan ng bawat damit.
Hindi siksikan.
Hindi magulo.
May lumapit agad na staff.
“Good morning, Senator Claire.”
Ngumiti si Claire.
“Magtingin lang kami.”
Tahimik si Jiro.
Naglalakad.
Dahan-dahan.
Tinitingnan ang bawat rack.
Hinahaplos ang tela.
Hindi niya alam kung paano gumalaw sa ganitong lugar.
Parang mali ang bawat hakbang.
“Relax lang,” bulong ni Christian.
Tumango si Jiro.
Huminga nang malalim.
At doon—
May nakita siya.
Isang itim na T-shirt.
May maliliit na disenyo ng four-leaf clover.
Hindi agad halata.
Kailangan mong lapitan.
Lumapit siya.
Hinawakan.
Makinis.
Magaan.
“Parang maganda ‘to, Ma…” sabi niya.
Inangat niya nang bahagya.
“Pampaswerte.”
Napangiti siya.
Simpleng saya.
Lumapit si Claire.
Tinignan ang hawak niya.
“Bagay sa’yo.”
Hinaplos ni Jiro ang tela.
Marahan.
Parang may iniingatang bagay.
Maya-maya—
Napakapa siya sa gilid.
Ang etiketa.
Tinignan niya.
Natigilan.
“P86,000…”
Mahina niyang sabi.
Parang hindi siya makapaniwala.
Tinignan niya ulit.
Pareho pa rin.
Napaatras siya.
“Wag na lang pala, Ma…”
Mahina.
Napatingin si Claire.
“Bakit?”
“Di ba gusto mo?”
Napakamot si Jiro.
“Gusto ko po…”
“Pero…”
Napatingin siya sa hawak niyang damit.
“Ang mahal po.”
Napatawa siya nang bahagya.
Pero may halong hiya.
“Parang kahit ilang taon akong mangalakal…”
“Di ako makakaipon ng ganyan.”
Tahimik si Claire.
Pinagmasdan siya.
Pagkatapos—
Lumapit siya nang kaunti.
Kinuha ang T-shirt.
Tinignan.
“Jiro,” sabi niya.
“Makinig ka.”
Napatingin si Jiro.
“Hindi mo na kailangang sukatin ang halaga ng mga bagay sa hirap na pinagdaanan mo.”
Tahimik si Jiro.
“Hindi mo na kailangang isipin kung ilang bote ang katumbas niyan.”
“Kung ilang araw.”
“Kung ilang taon.”
Napayuko siya.
Hindi niya alam ang isasagot.
“Gusto mo ‘to, di ba?”
Mahinang tango.
“Opo…”
“Then kukunin natin.”
Diretso ang boses ni Claire.
Walang pagdadalawang-isip.
“Pero Ma—”
“Anak,” putol niya.
Mahinahon.
“Hindi ito tungkol sa presyo.”
“Tungkol ito sa kung paano ka magsisimula ulit.”
Napatingin si Jiro.
Tahimik.
Sa gilid—
Pinapanood ni Esther ang eksena.
May halong tuwa at pag-aalala sa mukha niya.
Lumapit ang staff.
“Ma’am, kukunin po natin?”
Tumango si Claire.
“Yes.”
Tinignan si Jiro.
“Isasama na namin ito.”
Hindi nakaimik si Jiro.
Habang inaayos ang T-shirt—
Nakatingin lang siya.
Sa loob ng Dior—
Sa pagitan ng tahimik na ilaw at mamahaling tela—
Unti-unting tinatanggap ni Jiro ang bagong mundong pinapasok niya.
Isang mundong hindi na sinusukat sa barya—
Kundi sa pagkakataon. /Itutuloy sa susunod na kabanata