Kabanata 3: Sa Kanto ng Dalawang Mundo
Hindi niya pinansin ang nanay niya.
Kahit paulit-ulit niyang binasa ang dalawang sulat—yung luma na kupas at amoy baul, at yung bago na parang kagabi lang isinulat—hindi pa rin siya makapaniwala.
La Vista, Quezon City. Sa may Katipunan.
“Lugar ng mayayaman ’yun,” bulong niya habang nakaupo sa gilid ng kama nilang kawayan. Doon sa taas ng Katipunan, ang mga bahay may sariling gate, sariling guard, sariling mundo. Hindi amoy estero. Hindi basang karton.
May mga pagkakataon na iniisip niya—kung hindi siya mangangalakal, ano kaya siya? Kapag may lumilipad na eroplano sa langit, napapahinto siya. Ini-imagine niya ang sarili sa cockpit, naka-uniform, may pangalan sa dibdib. O kaya naman, naka-suit, may sariling kumpanya, may opisina sa salamin na building sa Ortigas o BGC.
Pero sa tuwing magigising siya sa realidad, ang hawak niya kariton, hindi manibela ng eroplano.
“Alagaan n’yo siya… ibabalik sa totoong buhay…”
Totoong buhay? Ibig sabihin ba nito, trial version lang ang Tatalon?
Isinuksok niya ang mga sulat sa bulsa at lumabas. Mas madaling maghanap ng bote kaysa maghanap ng sagot.
Sa kanto ng G. Araneta, maingay na ang umaga. May nag-aabang ng jeep, may nagtitinda ng fishball, may batang nakayapak na may hawak na limang piso.
“Oy, Jiro…”
Napalingon siya.
Si Nicole.
Naka-fitted croptop, kulay puti, bakat ang hubog ng katawan sa ilalim ng manipis na tela. Nasa pwesto nila, naglalako ng softdrinks. Nakataas ang buhok, pawis na pawis pero maganda pa rin.
“Ang aga mo,” nakangiti nitong bati.
“Ganito naman lagi,” sagot niya.
“Tuloy ka ba sa college?” tanong nito, diretso.
Saglit siyang natahimik.
“Balang araw,” sabi niya. “Pilot… o kaya negosyante.”
Napangiti si Nicole. “Bagay sa’yo.”
Bagay.
Biglang bumigat ang bulsa niya kung saan nakatupi ang mga sulat.
La Vista. De Dios.
Sa unang pagkakataon, hindi na imposible ang pangarap.
Parang may pintuan na biglang bumukas. /Itutuloy sa susunod na kabanata