Kabanata 28: Sa hapag ng bagong buhay
Tahimik ang umaga sa loob ng mansyon.
Mula sa malalaking bintana, pumapasok ang natural na liwanag. Tumatama ito sa mahabang dining table na kagabi ay puno ng handa.
Ngayon, mas simple.
Pero hindi pa rin simple para kay Esther.
May prutas na hiniwa nang maayos.
May toasted bread.
May itlog.
May mainit na kape.
At may katahimikan na hindi niya pa rin kinagigiliwan.
Maingat siyang umupo.
Parang bisita.
Hindi pa rin siya sanay na siya ay bahagi na ng bahay.
“Tikman mo,” sabi ni Claire, sabay abot ng plato.
“Salamat po,” sagot ni Esther.
Dahan-dahan siyang kumain.
Tahimik.
Ilang minuto ang lumipas bago siya muling nagsalita.
“Senator…”
Napatingin si Claire.
Hindi siya nagsalita. Nakinig lang.
“Pwede po ba akong magsalita?”
“Hindi mo na kailangang magpaalam,” sagot ni Claire.
“Sabihin mo lang.”
Napabuntong-hininga si Esther.
“Medyo nahihiya po ako…”
Napatingin siya sa paligid.
Sa laki ng mesa.
Sa kinis ng sahig.
Sa lawak ng bahay.
“Na dito na ako nakatira.”
Napayuko siya.
“Ang laki po kasi…”
“Hindi ako sanay.”
Saglit siyang natahimik.
Pagkatapos ay naglakas-loob.
“Pwede po akong magsilbing kasambahay.”
Napatingin si Claire sa kanya.
Hindi agad sumagot.
Pagkatapos ay napailing.
“Naku, hindi.”
Diretso ang boses niya.
“Hindi ka kasambahay.”
Napatingin si Esther.
“Deserve mo ‘to.”
“Consider this as part of the compensation sa pagpapalaki mo sa anak ko.”
Bahagyang ngumiti si Claire.
“Kulang pa nga ‘yan.”
Natahimik si Esther.
Parang hindi niya alam kung saan ilalagay ang sarili niya sa usapan.
Biglang may kinuha si Claire mula sa tabi niya.
Isang maliit na sobre.
Binuksan niya ito.
Mula doon, inilabas niya ang isang black na card.
Makintab.
Malinis.
Inabot niya kay Esther.
“Oh ayan,” sabi niya.
“Gamitin mo.”
Napakunot ang noo ni Esther.
“Ano po ‘to?”
“ATM card,” sagot ni Claire.
“May sapat na pondo diyan para makapag-shopping ka.”
“Palitan mo na ang wardrobe mo.”
“Bilhin mo ang gusto mo.”
Napatitig si Esther sa card.
Parang hindi niya ito kayang hawakan nang maayos.
“Bibigyan kita ng monthly allowance,” dagdag ni Claire.
“At dyan ko ilalagay.”
“Ha?” napasabi si Esther.
Napailing siya.
“Naku…”
“Sobra-sobra na po ito.”
Hawak pa rin niya ang card.
Parang hindi siya makapaniwala.
“Hindi ko po kailangan—”
“Walang anuman,” putol ni Claire.
Mahinahon.
Pero may bigat.
Unti-unting tinanggap ni Esther ang card.
Maingat.
Parang may hawak siyang bagay na hindi niya sanay gamitin.
“Salamat po…” mahina niyang sabi.
Saglit na katahimikan.
Pagkatapos—
“Siya nga pala,” sabi ni Claire.
“May mga damit bang maayos si Jiro?”
Napabuntong-hininga si Esther.
“Ay…”
Napailing siya.
“Wala po.”
“Yung mga damit niya…”
“Puro luma na.”
“Yung iba, kupas na.”
Napatingin si Claire sa malayo.
Parang may iniisip.
Pagkatapos ay ngumiti.
“Ay, hala.”
“Wala naman akong schedule ngayong araw.”
Tumayo siya mula sa upuan.
Napatingin kay Esther.
“Hintayin natin ang mga binatilyo makabalik.”
“Magsho-shopping tayo.”
Napakunot ang noo ni Esther.
“Talaga po?”
Tumango si Claire.
“Simula pa lang ‘to.”
At sa hapag na iyon—
Habang tahimik ang umaga—
Unti-unting binabago ni Claire ang mundong kinalakihan nina Jiro at Esther.
Isa-isang detalye.
Isa-isang pagkakataon. /Itutuloy sa susunod na kabanata