Kabanata 25: Panaginip
Maliwanag.
Ibang-iba ang paligid.
Hindi Tatalon.
Hindi La Vista.
Parang isang lugar na hindi pa niya napupuntahan pero pamilyar sa pakiramdam.
Nakatayo si Jiro sa gitna ng isang malawak na espasyo.
Makinis ang sahig.
May ilaw sa taas na parang spotlight.
At siya—
Napatingin siya sa sarili niya.
Maayos ang suot.
Fit na polo na sakto ang hulma sa katawan.
Malinis na sapatos.
Maayos ang buhok.
May tindig.
May kumpiyansa.
“Pogi ko ah…” bulong niya.
Napangiti siya.
May kakaibang gaan sa pakiramdam.
Parang wala siyang iniintinding problema.
Biglang may mga yabag.
Napalingon siya.
May grupo ng mga babae.
Tatlo.
Apat.
Lima.
Unti-unti silang lumalapit.
Sabay-sabay.
Hindi nagmamadali.
Pero siguradong-sigurado ang bawat hakbang.
Makikinis ang balat.
May suot na maiikling palda na marahang sumasabay sa galaw ng kanilang paglakad.
May mga blouse na hapit sa katawan, malinaw ang hubog ng kanilang mga kurba sa ilalim ng ilaw.
May kumpiyansa rin ang mga ngiti.
Diretso ang tingin sa kanya.
“Hi…” sabi ng isa, malambing ang boses.
“Jiro, diba?” dagdag ng isa pa.
Napakunot ang noo niya.
“Ha?”
Lumapit sila.
Mas malapit.
May halong pabango sa hangin.
Matamis.
Magaan.
Nakakabihag.
“Ang tagal ka na naming hinahanap,” sabi ng isa, nakatagilid ang ulo, nakangiti.
“Busy ka ba?” tanong ng isa pa, dahan-dahang hinahawi ang buhok niya.
Napakamot si Jiro sa batok.
“Hindi naman…”
Nagkatinginan ang mga babae.
Parang may lihim na usapan na hindi niya naririnig.
May isang humakbang palapit.
Mas malapit kaysa sa iba.
Bahagyang hinawakan ang braso niya.
Magaan lang.
Pero sapat para maramdaman ang init ng balat.
“Laro tayo,” sabi niya.
“Anong laro?” tanong ni Jiro.
Ngumiti siya.
“Kung ano gusto mo.”
May isa pang lumapit sa kabilang side.
Bahagyang sumandal.
Ramdam niya ang presensya.
Malapit.
“Halika na,” bulong nito.
Napalingon si Jiro sa iba.
Tawanan.
Mga sulyap.
Mga ngiti na parang may inaanyayang lihim.
Parang isang mundong puno ng atensyon.
Puno ng paghanga.
Puno ng tukso.
Napangiti siya.
Bahagya.
Hindi sigurado.
Pero hindi rin umatras.
“Game?” sabi ng isa.
Tumango siya.
“Game.”
Biglang nag-iba ang ilaw.
Mas maliwanag.
Mas mabilis ang galaw.
Parang umiikot ang mundo sa kanya.
Mga boses na malalapit.
Mga tawanan na sabay-sabay.
Mga galaw na parang sumasabay sa tibok ng dibdib niya.
Parang siya ang sentro.
Parang—
Tring.
Tring.
Tring.
Napakunot ang noo niya.
Biglang naputol ang lahat.
—
Dumilat siya.
Kisame.
Puti.
Tahimik.
Kwarto niya.
Huminga siya nang malalim.
“Panaginip…”
Napalingon siya sa gilid.
May tumutunog.
Tring. Tring.
Ang cellphone.
Napaupo siya agad.
Hinawakan ang iPhone.
Pinindot kung saan-saan hanggang sa may lumabas na tawag.
“Hello?” sabi niya, medyo paos pa ang boses.
“Jiro,” boses ni Claire sa kabilang linya.
“Gising ka na ba?”
Napatingin siya sa bintana.
Maliwanag na.
“Po… opo.”
“Halika dito sa garahe,” sabi ni Claire.
“May ipapakita ako sa’yo.”
Napakunot ang noo ni Jiro.
“Ngayon po?”
“Ngayon na.”
Napangiti siya.
May halong kaba.
May halong excitement.
“Sige po, Ma.”
Pinatay niya ang tawag.
Saglit siyang naupo sa kama.
Tahimik.
Naalala niya ang panaginip.
Napailing siya.
Bahagyang natawa.
“Iba na talaga…”
Tumayo siya.
At humarap sa bagong araw. /Itutuloy sa susunod na kabanata