Kabanata 10: Mga lihim na pagdalaw
Matagal nang alam ni Claire De Dios ang daan papunta sa Tatalon.
Hindi bilang senador. Hindi bilang dating mayor. Kundi bilang isang babaeng may lihim na anak.
Tuwing pupunta siya roon, hindi siya nag-iisa. Palaging kasama ang kanyang pinagkakatiwalaang aide na si Monching. Tahimik ang kanilang pagdating. Walang plakang sasakyan. Walang bodyguard na nakauniporme.
“Dito na lang tayo, Sen,” mahinang sabi ni Monching tuwing papasok sila sa gilid ng kalsada.
Mula roon, naglalakad sila. Dahan-dahan. Parang mga taong may pakay lang sa palengke.
Ilang taon na rin niyang ginagawa iyon.
Minsan mula sa loob ng sasakyan, pinagmamasdan niya ang makikipot na eskinita. Minsan nakatayo siya sa tapat ng tindahan, kunwaring bumibili ng tubig. Minsan naman nakaupo sa maliit na karinderya habang nagkakape.
Doon niya nakita kung paano lumaki ang anak niya.
Isang batang tumatakbo sa putikan, may hawak na lata na ginawang bola. May tawa na walang iniisip. Walang alam sa apelyidong dapat sana’y dala niya.
Sa bawat taon, bumibigat ang pakiramdam ni Claire.
Hindi iyon ang buhay na para kay Jiro.
Kaya gumawa siya ng paraan. Palihim. Laging may pagitan.
Sa tulong ng mga amiga niyang may charity foundations, nagkakaroon ng mga pagkakataong may raket si Esther. May darating na mga babae na magsasabing may livelihood project sa barangay. May mga paninda. May maliit na puhunan.
Hindi alam ni Esther kung saan galing ang tulong.
Alam ni Claire kung bakit.
Isang beses, noong anim na taong gulang si Jiro, nagkasakit ang bata. Mataas ang lagnat at kinailangang dalhin sa ospital.
Si Monching ang nag-asikaso ng bayarin.
Tahimik nilang binayaran ang lahat.
Walang pangalan. Walang pagpapakilala.
Kahit kay Esther, hindi kailanman nagpakilala si Claire.
Laging may layer ang lihim.
Ngunit sa bawat pagbisita niya sa Tatalon, mas lalong tumitindi ang guilt.
Nakikita niya ang mga bubong na yero na kumikislap sa init ng araw. Ang mga kable na nakasabit sa hangin. Ang mga batang naglalaro sa gilid ng kanal.
Hindi dapat iyon ang mundong kinalakihan ng anak niya.
Mula sa bintana ng kanyang mansyon sa La Vista, tumingin si Claire sa malayong siyudad.
“Ilang araw na lang,” mahina niyang sabi.
Baka maaari pang maituwid ang mali ng nakaraan. /Itutuloy sa susunod na kabanata